Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

74 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ...ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943 : ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ - ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ)

Ελάχιστο μνημόσυνο στους 1300 άντρες των Καλαβρύτων,  που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της Ελευθερίας…Αιωνία η μνήμη τους!
τιμούμε μαζί με εσάς και τις ηρωικές γυναίκες , αδελφές και μάνες σας, που με τον πόνο φυλακτό, όπως μόνο μια γνήσια Ελληνοπούλα ξέρει να αντέχει, αντέξανε…και γίνανε της ‘Λευτεριάς Μανάδες’!
θυμόμαστε και τον Αυστριακό φρουρό, που πλήρωσε με την ζωή του την ανθρώπινη πράξη του να αφήσει τα κλεισμένα στο σχολείο γυναικόπαιδα να διαφύγουν…υπάρχουν Άνθρωποι, ακόμα και μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες…και αν η Ιστορία δεν διέσωσε το όνομά σου, ο Κύριος της Ιστορίας  θα σου ανταποδώσει την τιμή που σου αξίζει…

Σεμνό κι ἐπιβλητικό τό Μνημεῖο.
Βρίσκεται στά ἡρωικά Καλάβρυτα.
Στήθηκε στήν ἱερή μνήμη ὅσων σκότωσαν σʼ αὐτόν ἐδῶ τόν τόπο –στό χωράφι τοῦ Καπῆ– ἄδικα καί βάναυσα οἱ Γερμανοί στίς 13 Δεκεμβρίου 1943.
Πρόκειται γιά τήν πιό ἄγρια ἐκδίκηση τῶν Γερμανῶν πάνω σέ ἄμαχο πληθυσμό.
Ἦταν ἀκόμη ἡ Κατοχή στήν Ἑλλάδα.
Γερμανική Κατοχή, ἀφοῦ οἱ Ἰταλοί εἶ χαν πιά ἡττηθεῖ – Σεπτέμβριος 1943. Οἱ Γερμανοί λεηλατοῦσαν χωριά καί πολιτεῖες, ἔκαιγαν, σκότωναν μπροστά στη θέλησή τους νά κρατήσουν τήν κυριαρχία τους στή βασανισμένη χώρα.
Στήν περιοχή τῶν Καλαβρύτων, πού εἶχε μείνει ἐλεύθερη μετά τήν ἀποχώρηση τῶν Ἰταλῶν, ἀνέβαιναν συχνά, γιά να ἐλέγχουν τίς κινήσεις… καί κάθε φορά σκόρπιζαν τόν τρόμο, τή φρίκη, τό θάνατο.
Ἔτσι τό Δεκέμβριο τοῦ 1943 θεωρώντας τούς φιλήσυχους Καλαβρυτινούς ὑπαίτιους γιά τό φόνο Γερμανῶν στρατιωτῶν, ξεκινώντας ἀπό τό Αἴγιο, τήν Πάτρα, τήν Τρίπολη πέσανε πάνω στήν ἤρεμη πολιτειούλα μέ ὅλη τη γνωστή τους ἀγριότητα.
Κάλεσαν ὅλο τόν πληθυσμό στό Δημοτικό Σχολεῖο. Κι ἐκεῖ μάζεψαν χωριστά τούς ἄνδρες καί τά παιδιά ἀπό δεκατεσσάρων ἐτῶν καί πάνω. Τίς γυναῖκες καί τά μικρότερα παιδιά καί τούς πολύ ἡλικιωμένους ἄνδρες, μέσα σέ συγκλονιστικές σκηνές ἀποχωρισμοῦ, τίς ἔκλεισαν μέσα στό Σχολεῖο.

Σέ λίγο τούς ἄνδρες τούς ὁδήγησαν κοπαδιαστά στό χωράφι τοῦ Καπῆ, ἕναν ἄγριο τόπο τότε, ἔξω ἀπό τά Καλάβρυτα. Μπροστά πήγαινε ὁ «καλός ποιμένας» τους, ὁ παπα-Καλός (ὁ ἱερέας Παναγιώτης Δημόπουλος), πού ἡ «Σύνοψή» του βρέθηκε ὕστερα ματωμένη καί ἀποτελεῖ κειμήλιο για τήν Ἐκκλησία τῶν Καλαβρύτων. Ἡ ἀγωνία βασάνιζε τούς Καλαβρυτινούς, μά ὁ Γερμανός Διοικητής τους ἡσύχαζε –μέ διερμηνέα– ὅτι τίποτε κακό δέν θα συμβεῖ σʼ αὐτούς. Καί ἔδινε τό λόγο «τῆς στρατιωτικῆς του τιμῆς»!
Ὥσπου γύρω στίς 12.30΄ μ.μ. καί ἀφοῦ πελώριες φλόγες τύλιγαν τά πάντα στά
Καλάβρυτα, ριπές πολυβόλων συντάραξαν τή γῆ, ἀλλά καί τήν ψυχή τῶν Καλαβρυτινῶν. Στό χωράφι τοῦ Καπῆ ἔβρισκε τραγικό θάνατο ὅλος ὁ ἀνδρικός πληθυσμός τῶν Καλαβρύτων. Ἔπεφτε ἕνας ἕνας ζητωκραυγάζοντας ὑπέρ τῆς Πατρίδος, γενναῖα καί ἐλεύθερα. Σώθηκαν μόνο δεκατρεῖς.
Ἀλλά καί τά γυναικόπαιδα θά ἔβρισκαν τραγικό θάνατο ἀπό φωτιά πού ἐρχόταν ἀπό τό ὑπόγειο τοῦ Σχολείου, ἄν ὁ Αὐστριακός φρουρός δέν λύγιζε μπροστά στίς σκηνές ἀλλοφροσύνης πού ξετυλίγονταν μπροστά του, μέ τις γυναῖκες νά πέφτουνε ἀπό τά παράθυρα τοῦ Σχολείου μαζί μέ τά παιδιά τους γιά νά σωθοῦν καί ἄλλες νά ὁρμοῦν νά σπάσουν τήν πόρτα. Καί δεν ἐμπόδισε πλέον τήν ἔξοδό τους –ὅπως εἶχε ἐντολή– πληρώνοντας μέ τή ζωή του τή φιλάνθρωπη πράξη του…
Οἱ τραγικές γυναῖκες –μητέρες, σύζυγοι, ἀδελφές– ἔτρεξαν κατά ποῦ ἔμαθαν πώς ἔγινε τό κακό… Κι ἐκεῖ…
Ἀσύλληπτες ἀπό τό νοῦ σκηνές. Ἀσύλληπτες… καθώς ἔβλεπαν τραγικά σκοτωμένους τούς ἀγαπητούς τους… Καί, πῶς νά τούς μεταφέρουν στό νεκροταφεῖο; Πῶς νʼ ἀνοίξουν τάφους να τούς φυλάξουν ἀπό τά ἀγρίμια, ἀφοῦ ὅλα γύρω εἶ χαν καεῖ; Ποῦ θά στεγάζονταν, χειμώνα καιρό, ὅσοι ἀπόμειναν;…

Πάλεψαν μέ τόν μεγάλο πόνο τους οἱ Καλαβρυτινές γυναῖκες καί κοίταξαν μπροστά. Μεγάλωσαν μέ τήν πίστη τους καί μέ γενναιότητα τά παιδιά τους. Ξανάδωσαν πνοή στά ἐρημωμένα Καλάβρυτα. Ἔγιναν ἡρωίδες.
Τό ρολόι τῆς Ἐκκλησίας ὅμως σταματημένο στήν τραγική ὥρα τοῦ Ὁλοκαυτώματος –2.34΄ μ.μ.– θά θυμίζει πάντα καί σέ ὅλους τήν ὠμότητα τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν.
Ἦταν 13 Δεκεμβρίου 1943.
Σάν βρεθεῖς στά ὄμορφα Καλάβρυ τα,θεώρησέ το χρέος σου νά περάσεις ἀπό τό χωράφι τοῦ Καπῆ. Προσκυνητής μιᾶς θυσίας ἄφωνης, συμμετοχῆς και αὐτῆς στήν ἀπόφαση τῆς Πατρίδας μας νά μένει ἐλεύθερη. Μιά ἀπόφαση πού εἶχε ἀρχίσει ἀπό τό πρωινό τῆς 28ης Ὀκτωβρίου μέ τό ἡρωικό ΟΧΙ.
Λογάριασε κι αὐτή τή θυσία πράξη ἐλευθερίας!







 




ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΛΑΥΡΑΣ

Από το βιβλίο: “Ιερομόναχος Ευσέβιος Γιαννακάκης”, Ιερά Μονή αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Βερίνο , Αίγιο
 
Συγκλονιστικές μαρτυρίες αυτόπτη μάρτυρα που επέζησε από το Ολοκαύτωμα και την καταστροφή της Μονής της Αγίας Λαύρας, γέροντος Ευσεβίου Γιαννακάκη

Οι Γερμανοί στη Λαύρα
Δεκέμβριος του 1943. Ή Μονή τής Αγίας Λαύρας υφίστα­ται βαρύ πλήγμα από τους Γερμανούς κατακτητές. Ο π. Εύσέβιος έζησε από πολύ κοντά την ωμότητα τής πυρπολήσεως του Μοναστηριού και τής εκτελέσεως των πατέρων. Γεγονότα δραματικά, πού αποτέλεσαν σταθμό όχι μόνο στην Ιστο­ρία τής Μονής άλλα και στην προσωπική του πορεία’ σκηνές φρι­κτές, στιγμές βαθιάς οδύνης, πού χαράχθηκαν ανεξίτηλα στην καρδιά του και στη μνήμη του. Κάθε χρόνο, στη θλιβερή αυτή επέτειο, χρέος ιερό τον έφερνε στη Μονή τής Μετανοίας του, για να λάβει μέρος στη Θεία Λειτουργία και στο Μνημόσυνο των εκτελεσθέντων. .
Την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου, ανέβηκαν οί Γερμανοί στην Αγία Λαύρα. Επισκέπτονταν συχνά το Μοναστήρι, περιεργά­ζονταν τα κειμήλια, έπαιρναν το κέρασμα των μοναχών και έφευ­γαν. Αυτή τη φορά όμως ή συμπεριφορά τους ήταν διαφορετική. Ό αρχηγός τους και το επιτελείο του ανέβηκαν στο ηγουμενείο και ζήτησαν νά δουν το μοναχολόγιο. Οί στρατιώτες δέν πήγαν όπως άλλες φορές νά δουν το Μοναστήρι, άλλα έμειναν με τους μοναχούς κάτω στο προαύλιο. Όπως φάνηκε εκ τών υστέρων, πε­ρίμεναν εντολή νά τους εκτελέσουν, και δέν θά γλύτωνε κανείς.

Ύστερα άπό αρκετή ώρα ό αρχηγός τους, κάποιος Τένερ, κα­τέβηκε. Κάθισε λίγο πιο πέρα άπό τον πλάτανο μόνος του έπι δε­καπέντε περίπου λεπτά, με σκυμμένο το κεφάλι. Προφανώς θά σκεπτόταν: «’Άν σκοτώσω πρώτα αυτούς έδώ πού έχω στά χέρια μου, θά το μάθουν οί Καλαβρυτινοί και θά φύγουν». Σφύριξε λοι­πόν και έφυγαν εις φάλαγγα κατά δυάδες. Είχε ήδη καταστρώσει το εγκληματικό του σχέδιο” θά άρχιζαν άπό τά Καλάβρυτα.
Εκείνο το πρωί ό π. Εύσέβιος δέν ένιωσε κανένα φόβο, παρ’ ότι οί Γερμανοί δέν απομακρύνθηκαν στιγμή άπό κοντά τους. Μάλι­στα, φιλόξενος όπως ήταν, κρατούσε ένα μεγάλο δίσκο και τους προσέφερε ψωμί και τυρί, κι εκείνοι, πού γνώριζαν τί θά ακολου­θούσε, τον κοίταζαν περίεργα. Άπό τή στιγμή όμως πού έφυγαν οί Γερμανοί, ένας αδιόρατος φόβος κυριάρχησε στην ψυχή του.

Φύλαξη των κειμηλίων
Τις τελευταίες ήμερες οί κατακτητές είχαν σκορπίσει τον όλεθρο στά γύρω χωριά. Οί πατέρες, γιά κάθε ενδεχόμενο, είχαν ήδη αρχίσει νά ασφαλίζουν ό,τι πολύτιμο διέθετε ή Μονή. Ό π. Εύσέβιος, δραστήριος και επινοητικός, ήταν ένας άπό εκείνους πού πρωτοστάτησαν στην προσπάθεια αυτή. Είχε τότε και το διακόνημα τού «εκκλησιαστικού». Συγκέντρωσε τά καλύ­τερα ιερά σκεύη και πολλά άπό τά κειμήλια, τά όποια τοποθέτησε σε μιά κρύπτη του ισογείου, πού στή συνέχεια τήν έκτισε άπό μπροστά, όπως αναφέρει και ό π. Δωρόθεος Θεοδώνης στη μαρτυρία του.
Επίσης, μαζί με τον π. Νεόφυτο έβαλαν τά καλύτερα ίερατικά άμφια, ράσα, κοντόρασα και άλλα ρούχα σέ κασέλες, τις όποιες έκρυψαν σ’ ένα λάκκο πού άνοιξαν στο περιβόλι. Τον πο λυτιμότερο θησαυρό της Μονής, τή θαυματόβρυτη Κάρα του Αγίου Αλεξίου -σύμφωνα και με τή μαρτυρία τοΰ π. Δωροθέου ό π. Εύσέβιος και ό π. Άνθιμος τήν ανέβασαν επάνω στο τέμπλο, το όποιο ήταν αρκετά φαρδύ και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ώς κρύπτη. Το Λάβαρο της Επαναστάσεως, αφού το προστάτευσαν ανάμεσα σε λαμαρίνες, το έκρυψαν στη σκεπή του Ναού·
Μέ πρόταση του Πνευματικού της Μονής π. Βασιλείου, οί πατέρες άνοιξαν μιά μεγάλη γούβα στο υπόγειο κάτω άπό τήν αίθουσα τών κειμηλίων. Τήν έκτισαν εσωτερικά γύρω γύρω και έκρυψαν έκεί τά υπόλοιπα κειμήλια. Επίσης, φύλαξαν μέσα σε μπαούλα πολύτιμα χειρόγραφα και όσα βιβλία μπόρεσαν.
Ο κίνδυνος πλησιάζει
Τήν επομένη, Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου, είχε πέσει μιά παρά ξένη καταχνιά προς τά Καλάβρυτα. Ό π. Εύσέβιος ήταν πολύ ανήσυχος. Χωρίς νά τοΰ έχει πει κανείς τίποτε, ένας δυνατός φόβος είχε καταλάβει τή σκέψη και τήν καρδιά του. Πήγε νά πα­ρακολουθήσει τά ζώα, που έβοσκαν σέ μιά πλαγιά. Ό νους του όμως ήταν κάτω στην πόλη. «Τί νά γίνεται άραγε στά Καλά­βρυτα;» συλλογιζόταν μέ αγωνία. Θά ήταν δώδεκα και μισή το μεσημέρι, όταν ξαφνικά, στην ησυχία της υπαίθρου, ακούει τά μυδραλλιοβόλα νά δουλεύουν επί πέντε ώς δέκα περίπου λεπτά.Ή καρδιά του σφίχθηκε περισ­σότερο. «Μεγάλο κακό γίνεται στά Καλάβρυτα» σκέφθηκε.
Εν τω μεταξύ πήγαν εκεί και άλλοι πατέρες. Ατένιζαν προς την πόλη με ανησυχία. Ο ορίζοντας στο βάθος ήταν κόκκινος. Σε λίγο άκουσαν μεμονωμένους πυροβολισμούς. «Θά είναι χαρι­στικές βολές» είπε 0 π. Εύσέβιος, πού ήξερε από τον πόλεμο της Αλβανίας. Δύο αρχιμανδρίτες της Λαύρας, ό π. Παρθένιος και ό π. Δωρόθεος, καθηγητές θεολόγοι στο Γυμνάσιο των Καλαβρύ­των, είχαν καταφύγει στην πόλη άπό το βράδυ. Μαζί τους ήταν και ο δόκιμος Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος, φοιτητής θεολο­γίας. Ή ώρα όμως περνούσε και κανένας δεν ε!χε επιστρέψει.
Οι Γερμανοί είχαν απαγορεύσει αυστηρά την είσοδο και την έξοδο από τα Καλάβρυτα, και έτσι οί πατέρες δεν μπόρεσαν νά μάθουν τι ακριβώς έγινε έκεί.
Στό Μοναστήρι επικρατούσε φαινομενικά ησυχία, όμως όλοι είχαν το φόβο ότι θά έρχονταν ξανά οί Γερμανοί, με κακό σκοπό. Πολλοί σκέπτονταν νά φύγουν. Μάλιστα, ό π. Άγαθάγγελος είχε ετοιμάσει ένα μίγμα άπό καρύδια και σταφίδες και μοίραζε σέ όσους ήθελαν, γιά νά το πάρουν μαζί τους.
Σωτήρια πρωτοβουλία
Το βράδυ αποφασίσθηκε νά εξομολογηθούν όλοι οί πατέρες και τήν επομένη νά γίνει θεία Λειτουργία, γιά νά κοινωνήσουν. Ό ηγούμενος και αρκετοί μοναχοί διανυκτέρευσαν στό βουνό, και το πρωί επέστρεψαν στό Μοναστήρι γιά τή Θεία Λειτουργία.
Ξημέρωνε ή 14η Δεκεμβρίου, ήμερα Τρίτη, ιστορική γιά τήν Ιερά Μονή της Άγιας Λαύρας. Ό π. Εύσέβιος έπρεπε κανονικά νά σημάνει γιά τήν Ακολουθία στις τεσσερισήμισι. Είχε όμως μιά πολύ κακή προαίσθηση. «Έβλεπα μπροστά μου τους Γερμανούς νά δρουν» έλεγε ό Ίδιος αργότερα. Με δική του, λοιπόν, πρωτοβουλία σήμανε στις τρεις και τέταρτο. Εντούτοις, ούτε ό ηγούμενος ούτε κανείς άλ­λος τοΰ έκανε παρατήρηση.
Άν ό π. Εύσέβιος δεν κτυπούσε μία ώρα και πλέον ενωρίτερα, οί Γερμανοί θά τους έπιαναν όλους μέσα στό Ναό και ή Άγια Λαύρα θά αφανιζόταν. Άλλα «όλα τά κατευθύνει ή αγάπη του Θεού», όπως έλεγε ό ταπεινός Γέρον­τας, αναφερόμενος σ’ εκείνο το γεγονός. Είναι δύσκολο νά διανοηθεί κανείς μέ τι συναισθήματα παρακολούθησαν οί πατέρες εκείνη τή Λειτουργία, πού γιά μερίκούς επρόκειτο νά είναι και ή τελευταία. Είχε ήδη αρχίσει νά φωτίζει – ήταν περίπου επτά ή ώρα- όταν τελείωσαν και βγήκαν στό προαύλιο. Ό π. Εύσέβιος έβαλε βιαστικά σ’ ένα κοφίνι τά κα λύτερα καλύμματα της άγιας Τραπέζης κι έτρεξε νά τά κρύψει και αυτά στό περιβόλι.
Αμέσως ό ηγούμενος κάλεσε τήν Αδελφότητα σέ σύναξη, γιά ν’ αποφασίσουν τελικά τι έπρεπε νά κάνουν, σέ περίπτωση πού οί Γερμανοί θά εμφανίζονταν ξανά’ νά μείνουν στό Μοναστήρι ή νά φύγουν; Οί Γέροντες συζητούσαν, χωρίς νά καταλήγουν κάπου. Το λόγο τότε πήρε ό π. Άγαθάγγελος, ό γραμματέας τής Μονής και υπεύθυνος των συνάξεων: «Εχω διαβάσει ότι οί Ταβεννησιώτις πατέρες σέ περίπτωση βαρβαρικής επιδρομής έφευγαν πρόσωρινά άπό τά Μοναστήρια τους, έως ότου περάσει ό κίνδυνος». Αυτή ή άποψη φάνηκε καλή σέ όλους. Ή συζήτηση όμως παρα­τεινόταν.
Τήν ώρα πού ό ιεροδιάκονος π. Τιμόθεος πήγαινε προς τό κελλί του νά πάρει λίγη τροφή και ένα κοντόρασο γιά νά φύγει, φάνηκαν οί Γερμανοί απέναντι στά κυπαρίσσια. «Πραγαλά-πραγαλά, ένας-ένας, σάν κυνηγοί έρχονταν στη Μονή’ άθόρυβα. Είχε και ομίχλη. Τρέχει ό π. Τιμόθεος και φωνάζει: “Μάς πιάσανε οι Γερμανοί!”. Τό τι ακολούθησε δεν περιγράφεται» διηγείτο ό Γέροντας.
Οί Μοναχοί έτρεχαν τρομαγμένοι, άλλοι άπό δω και άλλοι άπό κει. Μόλις πού πρόλαβαν νά φύγουν, όχι όμως όλοι. Ο ηγούμενος τράβηξε προς τον Προφήτη Ηλία μαζί μέ άλλους, πατέρες. Τον π. Χαρίτωνα τον έβλεπαν πού έφευγε, αλλά δεν τον πυροβόλησαν. Ό π. Εύσέβιος με τον π. Πολύκαρπο, τον ύποτατικό του Γέροντα Άγαθαγγέλου, έτρεξαν προς το περιβόλι. Τους ακολούθησε καΐ ό δόκιμος Φίλιππος. Καθώς ροβολούσαν στο μονοπάτι, ό π. Πολύκαρπος είπε: “Πάτερ Εύσέβιε, οι Γερμανοί κει πάνω!».Έπεσαν κάτω και μπουσουλώντας κρύφθηκαν κάτω άπό ένα πουρνάρι.
Οί Γερμανοί έφθασαν στο προαύλιο και φώναζαν: «Να μη φύγει κανείς! Δεν θα σας κάνουμε τίποτα. Μόνο το Μοναστήρι θα κάψουμε».
-Φωνάξτε και τους άλλους να γυρίσουν πίσω, είπαν στους πατέρες πού βρήκαν εκεί. Ο Γ. Νεόφυτος προχώρησε προς το Παλιομονάστηρο για το σκοπό αυτό και μπορούσε νά τους είχε ξεφύγει, όμως γύρισε πίσω.


Πυρπόληση της Μονής και εκτέλεση των πατέρων
 
Ο π. Εύσέβιος, πενήντα μόλις μέτρα πιο κάτω, άκουγε τις φωνές τους. «Φασαρία, μεγάλο κακό γινόταν επάνω. Σέ λίγο άρχισαν τά φλογοβόλα. Ξύλινο το Μοναστήρι, πήρε φωτιά και άρχιζε νά τριζοβολάει. Χάλαγε ό κόσμος άπό τις οκτώ ως τις έντεκα…» διηγείτο με πόνο ψυχής.
Οι ώρες εκείνες ήταν δραματικές. Το αγαπημένο του Μοναστήρι καιγόταν και -το πιο λυπηρό- κάποιοι πατέρες είχαν μεί­νει πίσω, Αλλά και ό ίδιος διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο. Λίγα βήματα άν κατηφόριζαν οι Γερμανοί, θά τον έβρισκαν. Ακίνητος κάτω άπό το πουρνάρι προσευχόταν θερμά και ακατάπαυστα.
Κάποτε τελείωσαν’ το έκαψαν το Μοναστήρι. Και ξαφνικά ακούσθηκαν δεκατρείς πυροβολισμοί. «Πάτερ Πολύκαρπε, ψιθύρισε με αγωνία “φοβάμαι για τους πατέρες». Μετά άπό λίγο ακουσαν τους Γερμανούς νά φεύγουν «χασκαρίζοντας», όπως έλεγε ο Γέροντας.
Άφησαν νά περάσει κάμποση ώρα. Βγήκαν άπό το πουρνάρι και προχώρησαν προς το Μοναστήρι.Ήταν οι πρώτοι πού επέ­στρεφαν. Ό π. Εύσέβιος προπορευόταν. “Οταν έφθασε στο προ­αύλιο και κοίταξε προς τον πλάτανο, τί νά δει! «Παναγία μου!» φώναξε. Τέσσερις πατέρες σκοτωμένοι κάτω άπό τον πλάτανο” πεσμένοι ό ένας κοντά στον άλλον. Ό φύλακας τής Μονής, ό Πα­ναγιώτης Μπράτσικας, ήταν καθιστός στο πεζούλι και έμοιαζε σάν ζωντανός άπό μακριά. Ήταν όλοι νεκροί” «ίερεία έμψυχα, ολοκαυτώματα λογικά», πού πότισαν με το μαρτυρικό αίμα τους τα αγιασμένα χώματα τής Λαύρας.
Φρίκη και σπαραγμός! Ό π. Εύσέβιος ξέσπασε σέ βουβό, ασταμάτητο κλάμα.Ήταν ό άγιος Πνευματικός του π. Βασίλειος, ό π. Άγαθάγγελος, τον όποιο τόσο θαύμαζε και σεβόταν, ό συνυποτακτικός του π. Νεόφυτος και ό π. Ευθύμιος ό παράλυτος. Όλοι εκλεκτοί και αγαπημένοι συμμοναστές του. Γονάτισε, έκανε το σταυρό του καΐ ασπάσθηκε στο μέτωπο τους μάρτυρες. Το Ίδιο έκαναν και οι άλλοι δύο.
Το Μοναστήρι δίπλα τους καιγόταν. Φλόγες και καπνοί παντού. Ή ιστορική και όμορφη Αγία Λαύρα ήταν τώρα ένας σωρός από ερείπια. Εικόνα θλιβερή, πού πρόσθετε πόνο επάνω στον πόνο τους. Παρ’ όλο πού υπήρχε κίνδυνος να ξαναγύριζαν άπό στιγμή σέ στιγμή οι Γερμανοί, εκείνοι έμειναν νά εκτελέσουν το χρέος τους.
Ό π. Εύσέβιος μαζί με τον π. Πολύκαρπο μετέφεραν με τήν κουβέρτα ένα-ένα τά ιερά λείψανα των πατέρων στο Ναό του κοιμητηρίου. Στήν τσέπη του Πνευματικού βρήκε το άγιο Αρτο­φόριο με τον Αμνό τής Μεγάλης Πέμπτης. Το ασπάσθηκε με ευλάβεια και το μετέφερε στην εκκλησία, ή οποία δεν είχε καεί.
Την ίδια ημέρα μόνο εκείνοι γύρισαν στό Μοναστήρι, γιατί είχαν κρυφθεί πολύ κοντά. Την επομένη, κατά το μεσημέρι, λίγοι-λίγοι επέστρεφαν και οι άλλοι μοναχοί. «Το τι έγινε δεν περι­γράφεται» διηγείτο ό Γέροντας. «Ιδίως ό ηγούμενος θρηνούσε απαρηγόρητα, πού βρήκε πέντε δικούς του ανθρώπους σκοτω­μένους». Διάβασαν τη νεκρώσιμη ακολουθία, ένώ δύο μοναχοί φύλαγαν έξω για το φόβο των Γερμανών. Με βαθύ πόνο εντα­φίασαν τους πατέρες στον κοινό τάφο πού άνοιξαν.
«Πονέσαμε για το βίαιο και μαρτυρικό τέλος τους, άλλα και τους μακαρίσαμε, έλεγε αργότερα –εξασφάλισαν την αιω­νιότητα. Τι ώραίος θάνατος μετά τη Θεία Λειτουργία και τη Θεία Κοινωνία!Μακάρι νά ήμουν κι εγώ ένας άπ’ αυτούς… Με άφησε γιά τις αμαρτίες μου ό Θεός…».
Στήν Αθήνα άλλα και στό Γεωργίτσι είχε διαδοθεί δτι μεταξύ τών εκτελεσθέντων ήταν κι εκείνος. Ό Θεός όμως, «κρεΐττόν τι προβλεψάμενος» (Έβρ. ια’, 40), είχε οικονομήσει τά πράγματα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε νά επιζήσει. Μόλις δύο μήνες πρίν, στις 11 Όκτωβρίου, είχε κοιμηθεί ό Γέροντας του, ό π. Σεραφείμ. Άπό το σημείο αυτό ξεκινάει το θαύμα της διασώσεως τοΰ π. Εύσεβίου.
«Ηταν φύσει αδύνατο, αν ζούσε ό Γέροντας μου, νά έφευγα. Αδύνατο τών αδυνάτων! Θα έμενα κοντά του νά τον φυλάω και θά το θεωρούσα καύχημα. Αποκλείεται νά τον άφηνα. Θά προτιμούσα νά πεθάνω μαζί του. Θά πίστευα, μάλιστα, ότι, αν ό Γέροντας ήταν κοντά μας, δεν θά μας έκαναν κακό οι Γερμα­νοί… Αφού όμως σκότωσαν τον παράλυτο στό στρώμα, θ’ άφη­ναν εμάς;»

Τά θύματα πού θρήνησε ή Αγία Λαύρα ήταν συνολικά εννέα. Τέσσερις μοναχοί και ό φύλακας εκτελέσθηκαν στο Μοναστήρι, τρεις στα Καλάβρυτα και ό π. Αμβρόσιος στο μετόχι του Αγίου Αθανασίου.

ΜΑΛΚΙΔΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΣΑΧΙΝΗ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΒΗ

Ο Βασίλης Σαχίνης.
Πηγές:
  1. Θεόδωρος Σαράντης, Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα και ο Ναπολέων Ζέρβας, 1945, Εθνική Ένωσις των Βορείων Ελλήνων.
  2. Κωνσταντίνου Χρ. Κωστούλα, Κατοχικές Ιστορίες του Πωγωνίου, 2013, εκδόσεις 3Ε Ελίκρανον.

Με αφορμή τις διώξεις και τις καταστροφές των περιουσιών των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, στις οποίες προβαίνουν οι γείτονες Αλβανοί αυτές τις ημέρες αλλά και την ελλιπή  στήριξη του ελληνικού κράτους στην ελληνική μειονότητα, θα ήταν ηθικά σωστό να θυμηθούμε συνοπτικά την εξέλιξη του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος στα χρόνια της κατοχής και ειδικότερα στο 1943.
Ο μόνος ουσιαστικά που τότε νοιάστηκε αποφασιστικά και συντονισμένα από την Ελλάδα για το μέλλον και την απελευθέρωση των εδαφών της Βορ. Ηπείρου ήταν ο στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας. Ο αρχηγός του ΕΔΕΣ, με το που βγήκε στο βουνό είχε στείλει σημαντική οικονομική βοήθεια με Βορειοηπειρώτες αξιωματικούς με στόχο να οργανώσει αντάρτικες δυνάμεις στα εδάφη της Β. Ηπείρου. Για πολλούς και διαφόρους λόγους αυτό δεν κατέστη δυνατό.
Παρόλα αυτά ο Ζέρβας οργάνωσε τμήματά του κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα με στόχο την κατάλληλη χρονική στιγμή να εισέλθουν στη Βόρειο Ήπειρο αλλά και να υποδέχονται Έλληνες ομογενείς που κυνηγημένοι από τους Αλβανούς αντάρτες και να εντάσσονται στις ομάδες του ΕΔΕΣ.
Από τον Ιούλιο του 1942 είχε ιδρυθεί στα Τίρανα από επιφανείς Έλληνες της Βορ. Ηπείρου το Μέτωπο Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου, γνωστό ως Μ.Α.Β.Η.  Βεβαίως στόχος της οργάνωσης ήταν η απελευθέρωση της περιοχής και μετέπειτα η ένωση με την μητέρα Ελλάδα. Σημαντικό στέλεχος της οργάνωσης ήταν ο Βασίλειος Σαχίνης. Αυτός τον Μάρτιο του 1943 είχε ενημερωθεί για την ύπαρξη του ΕΔΕΣ και του στρατηγού Ζέρβα στα βουνά της Ελεύθερης Ορεινής Ελλάδας. Ήταν ενήμερος και για την ύπαρξη του ΕΑΜ αλλά δεν ήταν σίγουρος για τους σκοπούς του ειδικά στο θέμα της απελευθέρωσης της Βορείου Ηπείρου από την στιγμή που το ΕΑΜ είχε ιδρυθεί και ελεγχόταν από το ΚΚΕ.
Έτσι ο Σαχίνης αποφασίζει να στείλει στα βουνά της Ηπείρου τον γιατρό Γιάννη Γκινάλη, ώστε να έρθει σε επαφή με τον Ζέρβα και να ξεκινήσει συνεργασία μεταξύ των δύο οργανώσεων. Ο Γκινάλης περνά στα ελληνικά εδάφη αλλά συλλαμβάνεται στο Πωγώνι από τον ΕΛΑΣ. Κρατείται επί τρεις μήνες φυλακισμένος, του κατάσχονται τα έγγραφα που προορίζονταν για τον Ζέρβα και μετά προωθείται πάλι στην Αλβανία ενώ του απαγορεύεται να ξαναέλθει στην Ελλάδα.
Ο Ζέρβας είχε αναθέσει από τις αρχές του Οκτωβρίου του 1943 το θέμα της Βορείου Ηπείρου στον Θεόδωρο Σαράντη. Στόχος του Ζέρβα ήταν να βοηθήσει σημαντικά στην οργάνωση του αντάρτικου αγώνα στη Βόρειο Ήπειρο και να παρουσιασθεί ο αγώνας της ενωμένος με αυτόν ολόκληρης της Ηπείρου σαν ενιαίος και εθνικός, ώστε μετά την απελευθέρωση να ενσωματωθεί στην Ελλάδα.
Ο Σαράντης μάλιστα έγραφε πως ο Ζέρβας όταν μιλούσε για τη Βόρειο Ήπειρο «είχε καταληφθεί από μία ανυπόκριτη έξαρση, ένα ακράτητο πάθος». Άλλωστε η απελευθέρωση της Β. Ηπείρου ήταν για τον αρχηγό του ΕΔΕΣ ένας πρωτεύον στόχος. Η επίθεση όμως του ΕΛΑΣ κατά του ΕΔΕΣ στις αρχές Οκτωβρίου του ’43 ανέβαλε αυτό το σχέδιο οριστικά. Έτσι η παραμεθόριος περιοχή στην ευρύτερη περιοχή των ελληνοαλβανικών συνόρων πέρασε στον έλεγχο του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.
Το χειρότερο για τον βορειοηπειρωτικό ελληνισμό ήταν πως το ΕΑΜ όσα έμαθε για τους σκοπούς του ΜΑΒΗ, από τα κατασχεθέντα έγγραφα που έφερνε μαζί του ο Γκινάλης, τα έκανε γνωστά στους Αλβανούς συντρόφους. Η οργάνωση του Εμβέρ Χότζα, το Φρόντι Νατσιονάλ Τσλιριμπάρ, κυνήγησε τους πρωτεργάτες του ΜΑΒΗ και τους εξόντωσε με την στήριξη του ΕΑΜ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει ο Σαράντης, το αλβανικό αριστερό αντάρτικο του Χότζα είχε εντοπίσει και εκτελέσει 52 Έλληνες στο νομό Αργυροκάστρου και 130 στην υπόλοιπη Βόρεια Ήπειρο. Περιουσίες καταστράφηκαν στην Πρεμετή, στο Μπόροβο, στη Βλαχοψηλότερα, στο Λεσκοβίκι, στο Σάλεσι και σε πολλές άλλες περιοχές. Το καίριο πλήγμα ωστόσο για την Εθνική Αντίσταση στη Βόρειο Ήπειρο δόθηκε με την δολοφονία του Βασιλείου Σαχίνη.
Η δολοφονία του Σαχίνη στο Αργυρόκαστρο αποτελούσε εφαρμογή οργανωμένου σχεδίου. Ο Σαχίνης ήταν ένας ηγετικό μέλος του Μετώπου Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου και αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Το 1935 όταν οι Αλβανοί έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία στην περιοχή αντέδρασε σημαντικά και φυλακίστηκε από τους Αλβανούς και αργότερα από τους Ιταλούς. Επιπλέον, κατά την διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου έδινε πληροφορίες στην Ελλάδα, για τις κινήσεις και τις δυνάμεις των Ιταλών. Ο ίδιος έστειλε το τελευταίο μήνυμα στον στρατηγό Κατσιμήτρο την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου.
Για το τέλος του έχουν ειπωθεί δύο εκδοχές. Η μία κάνει λόγο για καταδίκη του από «Λαϊκό δικαστήριο» του Αλβανικού ΕΑΜ (τσέτα) και εκτέλεσή του από τον «εισαγγελέα». Η άλλη κάνει λόγο για πρόταση των Αλβανών, που γνώριζαν τη δράση του, να ενταχθεί στην οργάνωσή τους. Η άρνηση του θα φέρει την εν ψυχρώ δολοφονία λίγες στιγμές μετά. Η κηδεία του έγινε στις 19 Νοεμβρίου 1943 στη Δερβιτσάνη.
Χαρακτηριστική πάντως είναι η συμπόρευση του ΕΑΜ με το αντίστοιχο αλβανικό «απελευθερωτικό μέτωπο». Στις 23 Νοεμβρίου ιδρύεται το τάγμα «Θανάσης Ζήκος» με κοινή απόφαση του ελληνικού και αλβανικού κομμουνιστικού κόμματος. Την ίδια εποχή ο Άρης Βελουχιώτης ζητούσε, με επιστολή του στους Αλβανούς συντρόφους, ενίσχυση κατά του «προδότη Ζέρβα», ζητώντας χρήματα και βοήθεια ενισχύσεων από Αλβανούς αντάρτες:
Το τμήμα μας της περιοχής Γκραμπάλα – Καλαμά (15ο Σύνταγμα VΙΙΙ Μεραρχίας) αντιμετωπίζει τώρα όλο το βάρος των υπολειμάτων του Ζέρβα. Ημείς δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας αν δεν βεβαιωθούμε για τις τελικές προθέσεις και σκοπούς των Γερμανών ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ – ΑΡΤΗΣ. Θέλουμε λοιπόν από σας να μας βοηθήσετε στα εξής:
α) Να έχετε στενή σύνδεση με τα τμήματά μας και να τους διευκολύνετε όσο μπορείτε σε περίπτωση συμπτύξεώς τους λόγω πιέσεως προς τας γραμμάς σας όπως έχουν διαταχθεί.
β) Να τους ενισχύσητε όσο σας είνε δυνατό σε πυρομαχικά και τρόφιμα, χρεώνοντας μας, γιατί επί του παρόντος είνε απολύτως αδύνατο από τεχνικούς λόγους να τους ενισχύσουμε εμείς απ’ εδώ. Με τον ίδιο σύνδεσμο σε παρακαλώ να μου στείλεις μια που δρω τώρα προσωπικά στην Ήπειρο, όσες μπορείς περισσότερες πληροφορίες για το κίνημά σας και τις κινήσεις των Γερμανών στην περιοχή σας.
Η παραπάνω επιστολή (μέρος αυτής) αποδεικνύει κατά τον Νίκολας Χάμμοντ πως το βαλκανικό κομμουνιστικό αντάρτικο το φθινόπωρο του 1943 διοργάνωσε ταυτόχρονα σε Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία και Αλβανία επιθέσεις κατά των εσωτερικών αντιπάλων τους και όχι κατά των Γερμανών, βέβαιοι πως οι τελευταίοι ετοιμάζονταν για αποχώρηση. Ίσως αυτό το νόημα έχει η φράση του Βελουχιώτη «Ημείς δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας αν δεν βεβαιωθούμε για τις τελικές προθέσεις και σκοπούς των Γερμανών ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ – ΑΡΤΗΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

(ΒΙΝΤΕΟ) ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ ΑΝΔΡΕΑ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΠΡΙΝ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ




Ὁ ἔγκριτος, διεθνοῦς κύρους καθηγητὴς Πανεπιστημίου τῶν Η.Π.Α., Ἀνδρέας Ἀθηναῖος, σὲ μία ἐξαιρετική, ἐφ' ὅλης τῆς ὕλης συνέντευξι, ἀναλύει τὸ πρόβλημα τῆς Εὐρώπης ἐν σχέσει μὲ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ «κρίσι», μιλάει γιὰ τὶς γερμανικὲς ἀποζημιώσεις, τὸ ἑλληνικὸ χρέος, τὸ δίλημμα εὐρὼ ἢ δραχμή, τὴν δυνατότητα ἀμέσου οἰκονομικῆς ἀνακάμψεως τῆς Ἑλλάδος, καὶ δίνει στὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνησι ὅλη τὴν ἀπαραίτητη ἐπιχειρηματολογία γιὰ νὰ καταρρίψη στὴν κυριολεξία τὶς ληστρικὲς ἀπαιτήσεις τῶν Εὐρωπαίων.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΣΑΜΟΥΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ

Ο ρασοφόρος πολέμαρχος Σαμουήλ ήταν εθνεγέρτης του Σουλίου. Τα φλογερά του λόγια, γεμάτα πίστη και πατριωτισμό προκαλούσαν ενθουσιασμό.» Τα παλικάρια του Σουλίου ακούγοντας της φωνής του, άνδρες και γυναίκες, εγίνοντο πολεμισταί…» γράφει ο Πουκεβίλ. Δραστήριος και σώφρων κατασκευάζει χαρακώματα, χτίζει πύργους, διευθύνει συχνά ο ίδιος δύο μικρά τηλεβόλα που αποτελούν το πυροβολικό των Σουλιωτών. Από καιρού εις καιρόν αφανίζεται. Πηγαίνει σε γειτονικούς τόπους για να εξασφαλίσει τρόφιμα στη Σουλιώτικη δημοκρατία με ανταλλαγή κομποσχοινιών και εικόνων… Σε καιρό πολέμου υψώνει και στερεώνει τα λάβαρο στο κωδονοστάσιο της Εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής στο Κούγκι «ο δε σταυρός κυματίζων εν τω αέρι αγγέλλει εις το Σούλι την επίσημων της μάχης ημέραν». Μετά την Συνθήκη αποχώρησης των Σουλιωτών, που υπογράφτηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1803, ο Σαμουήλ αρνείται να συμφωνήσει και να συμβιβαστεί. Αρνείται να συνθηκολογήσει. Επί 48 ώρες αντιστέκεται στο «χείμαρρο των βαρβάρων». Περίμενε τους κατακτητές να μπουν στο» οπλοφυλακείον» του και έκοψε το νήμα της ζωής του, όπως γράφει ο Πουκεβίλ, βάζοντας φωτιά στην πυρίτιδα «ήτις μετ΄ αυτού ανετίναξε πολλούς των μωαμεθανών…». Αναφέρεται μάλιστα ότι λίγο πριν, όταν ένας από τους Τούρκους αξιωματούχους της επιτροπής παραλαβής του φρουρίου και του πολεμικού υλικού είχε μιλήσει με χαιρεκακία, για το πώς φαντάζεται ότι θα τον μεταχειριστεί ο Αλής καθώς πέφτει ήδη στα χέρια του, ο Σαμουήλ, κατά τον Π.Α. Σαλαπόντα, απαντά: -«Δεν είναι άξιος ο πασάς να πιάση Σουλιώτη που ξεύρει πολλά μονοπάτια του θανάτου»!

EUROPE GREECE
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1803 : ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟ ΚΟΥΓΚΙ

Oι κάτοικοι μιάς ορεινής περιοχής της Θεσπρωτίας με την ονομασία Σούλι. Έζησαν εκεί από τον 16ου αιώνα έως το 1822, με ένα διάλειμμα 17 ετών (1803 – 1820). Υπήρξαν σκληροτράχηλοι πολεμιστές και είναι γνωστοί για τη μακροχρόνια αντιπαράθεσή τους με την Οθωμανική εξουσία και τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821...

...Οι Σουλιώτες κατοικούσαν σε 11 χωριά, σε μια περιοχή με απόκρημνους «υψηλούς και διαβόητους βράχους» (Κάλβος), που ορίζονται από δύο πασίγνωστες βουνοκορυφές, το Κούγκι και την Κιάφα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ήταν «κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών». Μιλούσαν Αλβανικά και δευτερευόντως Ελληνικά. Ήταν χωρισμένοι σε 47 μεγάλες οικογένειες (φάρες), με σπουδαιότερες αυτές των Ζέρβα, Τζαβέλα, Δράκου, Δαγκλή, Κουτσονίκα, Μπότσαρη, Καραμπίνη και Νίκα.

Οι Σουλιώτες θύμιζαν λίγο – πολύ τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Από μικροί γυμνάζονταν στα όπλα και δεν γνώριζαν τίποτε άλλο, παρά την τέχνη του πολέμου. Άλλωστε, η φτωχή γη του Σουλίου μόνο λίγα ζωντανά μπορούσε να θρέψει. Έτσι, πουλούσαν προστασία στα γύρω χωριά και συχνά επιδίδονταν σε λαφυραγωγία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Τιμωρούσαν με θάνατο όσους παρέβαιναν τις συμφωνίες και τις ηθικές αρχές, γι’ αυτό στην κλειστή κοινωνία τους ήταν κανόνας απαράβατος η αντεκδίκηση (βεντέτα). Ένα μέρος ων εσόδων τους το κατέβαλαν στο Σουλτάνο για να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους.

Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε μια ενοχλητική παρωνυχίδα για την Υψηλή Πύλη και μεγάλος πονοκέφαλος για τους ντόπιους αγάδες και μπέηδες, που έβλεπαν τους ανυπότακτους Σουλιώτες να οικειοποιούνται τις δραστηριότητές τους και να χάνουν μεγάλα εισοδήματα. Έτσι, από τις αρχές του 18ου αιώνα βρέθηκαν στο στόχαστρο του Σουλτάνου και της τοπικής οθωμανικής αριστοκρατίας.
Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν αυτός που τελικά τους υπέταξε. Η πρώτη εναντίον τους εκστρατεία πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1789 και κατέληξε σε φιάσκο. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αναγκάσθηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Σουλιώτες και να καταβάλει τους μισθούς των αρχηγών τους για την ασφάλεια της περιοχής. Αποτυχημένη ήταν και η νέα εκστρατεία του Αλή τον Ιούλιο του 1792. Τα κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια, το 1800, όταν είχε φθάσει στην ακμή της δύναμής του, αλλά και πάλι χρειάστηκε τρία χρόνια για τους υποτάξει.

Ο κλοιός έγινε ασφυκτικός για τους Σουλιώτες και στις 12 Δεκεμβρίου 1803, αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν. Ο βασικός όρος της συμφωνίας ήταν να εκκενώσουν τα χωριά τους συν γυναιξί και τέκνοις και με τον οπλισμό τους. Στις 16 Δεκεμβρίου χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και άφησαν πίσω τους την πατρογονική γη.
Picture
Η Μονή Αγίου Αθανασίου

Μόνο ο καλόγερος Σαμουήλ παρέμεινε στο Κούγκι με πέντε Σουλιώτες και μόλις πλησίασαν οι Τουρκοκαλβανοί έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μονής του Αγίου Αθανασίου, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει πολλούς στο θάνατο. Ο Αλή Πασάς θεώρησε το γεγονός παρασπονδία και ζήτησε εκδίκηση.

Η πρώτη φάλαγγα με επικεφαλής τον Φώτο Τζαβέλα έφθασε στην Πάργα ασφαλής και από εκεί διεκπεραιώθηκε στην Κέρκυρα. Η δεύτερη υπό τους Μποτσαραίους με κατεύθυνση τα Άγραφα, χτυπήθηκε από τον Αλή στη Μονή του Σέλτσου (20 Απριλίου 1804), με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά θύματα. Η τρίτη φάλαγγα δέχθηκε επίθεση στο Ζάλογγο (16 Δεκεμβρίου1803). Πολλοί φονεύθηκαν, ενώ 60 γυναίκες με τα παιδιά τους χόρεψαν το «Χορό του Ζαλόγγου» και γκρεμίστηκαν στα βράχια για μην πιαστούν αιχμάλωτες.

Το Μάιο του 1820 επήλθε οριστική ρήξη μεταξύ του Αλή και Σουλτάνου Μαχμούτ Β’ και οι Σουλιώτες βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στα χωριά τους στις 12 Δεκεμβρίου 1820, αφού συμμάχησαν με τον πρώην εχθρό τους. Όσο ζούσε ο Αλής, οι Σουλιώτες παρέμειναν πιστοί του σύμμαχοι, αποκρούοντας τις δελεαστικές προτάσεις του Χουρσίτ Πασά, που είχε διαταχθεί από τον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει τον ομόλογό του των Ιωαννίνων.

Όταν ο Αλής φονεύθηκε (17 Ιανουαρίου 1822), οι Σουλιώτες συνέχισαν να μάχονται τους Τούρκους υπό τον Μάρκο Μπότσαρη. Μόνο μετά τη συντριβή των επαναστατημένων Ελλήνων στη Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν (28 Ιουλίου) και να εγκαταλείψουν και πάλι το Σούλι στις 2 Σεπτεμβρίου 1822. Διασκορπίστηκαν στον ελληνικό χώρο και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στον Αγώνα. Στο τέλος της Επανάστασης μόλις 200 Σουλιώτες είχαν επιζήσει.

Από τα 11 χωριά του Σουλίου, μόνο η Σαμονίβα κατοικείται σήμερα, από ανθρώπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τους Σουλιώτες, ενώ σώζονται τα ερείπια του Κουγκίου και του φρουρίου της Κιάφας.

Picture
                                    Καλόγερε τι καρτερείς
                                    Κρυμμένος μες' στο Κούγκι;
                                    
Πέντε νομάτοι σούμειναν
                                    
Και κείνοι λαβωμένοι.


http://taneatismikrospilias24.weebly.com/11/post/2011/06/1803-1259.html 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



ΟΙ ΑΛΥΤΟΙ ΓΡΙΦΟΙ ΤΗΣ ΧΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

Της Γιώτας Μυστριώτη
 
Τι περισσότερο μπορεί να προσφέρει μια έκθεση για τη Χάρτα του Ρήγα Βελεστινλή σήμερα, 220 χρόνια μετά την έκδοσή της στη Βιέννη, πέρα από τη γνωστή της αξία ως σύμβολο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και τις εξίσου γνωστές και κατ’ επανάληψη προβεβλημένες ιστορικές, εθνικές πολιτικές, φιλολογικές, ιδεολογικές αισθητικές ή παιδαγωγικές της πτυχές; Γιατί μια έκθεση συνενώνει για πρώτη φορά έξι αντίτυπα της Χάρτας τα οποία, κατά το πιραντελικό έργο, ζητούν τον Ρήγα;
Η απάντηση φαινομενικά είναι μία και ταυτόχρονα πολύπτυχη. Γιατί οι Χάρτες που θα εκτεθούν στον ίδιο χώρο, στο Τελλόγλειο Iδρυμα Τεχνών Θεσσαλονίκης, δεν είναι ίδιες αλλά εντάσσονται σε δύο κυρίες τυπολογίες και μία με παραλλαγές. Διαφέρουν σε 20 συνολικά σημεία τους που προσδίδουν στην υπόθεση της Χάρτας ένα ακόμη πιο σημαντικό και κυρίως γοητευτικό επίπεδο προσέγγισης. Από αυτό, άλλωστε, προέρχονται ο προκλητικός και αινιγματικός τίτλος της έκθεσης «Η Χάρτα του Ρήγα: τα δύο (συν) πρόσωπα. Μια άλλη ανάγνωση του Χάρτη» αλλά και η ομότιτλη έκδοση της Τρικογλείου Βιβλιοθήκης και Κέντρου Πληροφόρησης του ΑΠΘ (ΒΚΠ-ΑΠΘ) με τα οποία γιορτάζει τα 90 χρόνια από την ίδρυσή της.
Επίκεντρο αυτής είναι οι διαφορές, άγνωστες επί διακόσια χρόνια (1797 -2008). Αποκαλύφθηκαν στο ΑΠΘ χάρη στην ψηφιακή ανάλυση της Χάρτας του Ιδρύματος Σύλβιας Ιωάννου και ενός από τα λίγα σωζόμενα αντίτυπά της που διαθέτει η Τρικόγλειος Βιβλιοθήκη στα αμέτρητα αρχεία της Κεντρικής Βιβλιοθήκης. Η επεξεργασία των δεδομένων συνεχίστηκε –χάρη στην πρωτοβουλία του πρόεδρου της βιβλιοθήκης καθηγητή Γιάννη Τζιφόπουλου να αναδείξει τους θησαυρούς του ευπατρίδη δωρητή Ιωάννη Τρικόγλου– προκειμένου να φέρει στο κοινό το εύρημα, τεκμηριωμένο, με έξι αντίτυπα από διαφορετικές συλλογές: της Τράπεζας της Ελλάδος (δύο αντίτυπα), του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, της Πασχαλείου Σχολής Καπεσόβου Ζαγορίων και του Ιδρύματος Σύλβιας Ιωάννου.
Ο σχεδιασμός της πρωτότυπης έκθεσης βασίζεται στο συγκεκριμένο ιστορικό και χαρτογραφικό περιβάλλον της σχετικά σύντομης χρονικής περιόδου, κατά την οποία ο Ρήγας σχεδίασε και εξέδωσε τη Χάρτα μεταξύ Βουκουρεστίου και Βιέννης. «Eνα περιβάλλον ασταθούς μετάβασης της Ευρώπης σε μια “άλλη” εποχή, εν μέσω μιας κλονιζόμενης οθωμανικής αυτοκρατορίας και των νέων καταστάσεων που έφερε η Γαλλική Επανάσταση, ανακυκλώνοντας σε μικρά χρονικά διαστήματα ατελέσφορες εθνικές προσδοκίες και απογοητεύσεις που χαρακτηρίζουν εμβληματικά την ελληνική υπόθεση, κυρίως το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα», εξηγεί στην «Κ» ο ομότιμος καθηγητής Ευάγγελος Λιβιεράτος.
Oλα αυτά, σε ένα παράλληλο χαρτογραφικό περιβάλλον που ταλαντεύεται μεταξύ της λόγιας και της επιστημονικής – τεχνολογικής προσέγγισης από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες οι οποίες διψούν να γνωρίσουν τη νέα τεχνολογία και τις επιστημονικές ερμηνείες σχετικά με τον κόσμο και τη γραφική απεικόνισή του. «Η Χάρτα είναι προϊόν αυτού του διπόλου», προσθέτει ο κ. Λιβιεράτος «και ο Ρήγας κοινωνός των δύο πόλων, μέσα σε ένα κλίμα που συνδύαζε και το ενδιαφέρον για το επιχειρείν, χαρακτηριστικό των κύκλων της ελληνικής διασποράς –και όχι μόνον– από την Κωνσταντινούπολη και τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, με κέντρο το Βουκουρέστι, μέχρι τα ζωηρά κέντρα των Αψβούργων, τη Βιέννη και την Τεργέστη».
Σε αυτό το κάδρο εξυφαίνεται το σενάριο της έκθεσης, προβάλλοντας κυρίως τη Χάρτα ως χαρτογραφικό «τεχνικό έργο» στην προσπάθεια κατανόησης του τρόπου με τον όποιο οργανώθηκε και εκτελέστηκε η παραγωγή της.
Το ερώτημα
Η κατασκευή της ελάχιστα έχει μελετηθεί και το ερώτημα για τη χαρτογραφική ή ιστορική έρευνα στο μέλλον είναι, ποιο χέρι και γιατί, προσθέτει αφαιρεί ή αλλάζει, τοπωνύμια, σημειώσεις κ.ά. από τη Χάρτα; Γιατί σε μια έκδοση, στο Καστελλόριζο υπάρχει η σημείωση: «Φαίνεται μια καταποντισμένη πόλις εις την Θάλασσαν», ενώ λείπει από την άλλη;
Γιατί η Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης σε έναν χάρτη αναγράφεται ως «Σοφία Αγία» και σε δεύτερο τύπο «αγ. Σοφία»; Γιατί λείπουν οι Θερμοπύλες από τη μια, ενώ υπάρχει σε άλλη; «Από τις παραμορφώσεις του γεωμετρικού περιεχομένου του χάρτη», διευκρινίζει ο κ. Λιβιεράτος, «προκύπτει ότι ο Ρήγας ακολουθεί αντιγραφικές τεχνικές της εποχής του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το χέρι του σχεδιαστή ήταν μόνο ένα, αλλά ενδεχομένως περισσότερα και πάντως όχι ίδιων δυνατοτήτων και τεχνικών εμπειριών».
​​Τελλόγλειο Iδρυμα Τεχνών ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη. Εγκαίνια έκθεσης (και παρουσίαση του τόμου), 15 Δεκεμβρίου. Διάρκεια έως τις 14 Ιανουαρίου 2018.
«Μια ανεξάντλητη» πηγή πληροφοριών
Είκοσι εικονογραφημένες ενότητες, βίντεο, βιβλία και ένα πιστό αντίγραφο σπάνιου Πίνακα της Ελλάδος του Ανθιμου Γαζή (Βιέννη 1800) ανακατασκευασμένου ψηφιακά το 2008 από πρωτότυπο βιβλιοθήκης του εξωτερικού διευκολύνουν την ανάγνωση της Χάρτας. Εξετάζουν παράλληλα, για πρώτη φορά, την πυκνότητα της εγγραφής των τοπωνυμίων, τις περιοχές μεγαλύτερου ενδιαφέροντος του Ρήγα (π.χ. ακτές Μικράς Ασίας), το πλήθος των (υπαρκτών) νομισμάτων που απεικονίζονται αναδεικνύοντας μηνύματα περί του Επιχειρείν, τα χαρτογραφικά πρότυπα για τον σχεδιασμό της (π.χ. με τους χάρτες του Delisle, βάσει έρευνας στο ΑΠΘ) και, ακροθιγώς, τον τεχνικό τρόπο σχεδίασής της σε δώδεκα ανεξάρτητα φύλλα – ένα ζήτημα το οποίο, παρά τις υποθέσεις εργασίας, παραμένει αναπάντητο.
«Οι πτυχές του θέματος Χάρτα του Ρήγα δεν εξαντλούνται με την παρούσα έκθεση και τον επετειακό τόμο», υπενθυμίζει ο πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας. «Η Χαρτοθήκη της Τρικογλείου βιβλιοθήκης με προεξάρχουσα την Χάρτα αποτελεί για τη βιβλιοθήκη μας μια μονάδα ιδιαίτερης προστιθεμένης αξίας, ανεξάντλητη πηγή
πληροφοριών που θα τροφοδοτεί διαρκώς την έρευνα, όχι μόνο των ανθρωπιστικών αλλά και των τεχνικών επιστημών».
Η συγκυρία
Πέντε επέτειοι συμπίπτουν με τα 90χρονα της Βιβλιοθήκης ΑΠΘ: 270 χρόνια από τη γέννηση στο Βελεστίνο του Ρήγα το 1757 (χρονολογία ευρύτερα αποδεκτή), 90 χρόνια από την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος, 100 χρόνια από την ίδρυση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και είκοσι από την ανακήρυξη της Χάρτας ως διατηρητέου μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς, από το ΥΠΠΟ το 1997.

“Καθημερινή”
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΓΙΑ ΛΩΖΑΝΗ

 
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
          
          Τόλμησε να μιλήσει για τη Συνθήκη της Λοζάνης ο πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ερντογάν στην Αθήνα, ο άνθρωπος που συνεχίζει την απάνθρωπη συμπεριφορά ηγετών της γείτονος έναντι των Ρωμιών της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης. Η Ελληνική κυβέρνηση έχει πλέον και την ιστορική ευθύνη ότι του επέτρεψε να θίξει το θέμα όχι απολογούμενος και για να ζητήσει συγγνώμη για τα όσα τραγικά συνέβησαν και συμβαίνουν σε βάρος των Ελλήνων. Και όχι μόνο του επέτρεψε, αλλά απάντησε στην χωρίς αιδώ και με αυθάδεια αναφορά του, με σχεδόν απολογητικό ύφος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η Κυβέρνηση αισθάνθηκαν την ανάγκη να μιλήσουν περί της Συνθήκης με αναφορά όχι στις  εκ μέρους της Τουρκίας επί 85 χρόνια συνεχείς παραβιάσεις της, ούτε στα βάσανα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αλλά στα  δικαιώματα των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, τα οποία αυτονοήτως απολαμβάνουν σε μια δημοκρατική χώρα, όπως η Ελλάδα.
Κυβέρνηση και Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μίλησαν  για τον υπονομευτικό, ως προς την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος,  ρόλο του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, δεν μίλησαν για τη συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η γείτονα χώρα εξακολουθεί να το θεωρεί τουρκικό ίδρυμα και έχει υπό συνεχή παρακολούθηση και αδιάκοπο έλεγχο την κάθε  δραστηριότητά του. Στην πρόσφατη διαθρησκειακή συνάντηση στην Αθήνα, ο Πατριάρχης θεωρήθηκε εκπρόσωπος της Μουσουλμανικής Τουρκίας.... Ο άγγλος ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν ορθώς έχει χαρακτηρίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο «Εκκλησία εν αιχμαλωσία». Στους κληρικούς του Πατριαρχείου εξακολουθεί η τουρκική κυβέρνηση να τους απαγορεύει να κυκλοφορήσουν στην Τουρκία φορώντας το ράσο τους.  Επέβαλε επίσης στους Μητροπολίτες, που θέλουν να συμμετάσχουν στην εκλογή του Πατριάρχη, να καταστούν Τούρκοι υπήκοοι, με ό, τι συνεπάγεται αυτό στη συμπεριφορά τους.  Αυθαίρετα η Τουρκία έκλεισε  τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και έκτοτε την κρατά κλειστή. Επέτρεψε να βεβηλωθούν ο σπουδαιότερος παγκοσμίως χριστιανικός ναός της Αγίας Σοφίας και άλλοι ιστορικοί χριστιανικοί ναοί στην Κωνσταντινούπολη, που θα έπρεπε να είναι υπό την προστασία της ΟΥΝΕΣΚΟ, ως μοναδικά χριστιανικά μνημεία της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς.
Η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών (Οικ. Ομ. Κων.) υπέβαλε προχθές υπόμνημα στον Πρόεδρο Ερντογάν και παλαιότερα στον αντιπρόεδρο του Χακάν Τσαβούσογλου. Με αυτό ζητεί να επιστραφούν στη διοίκηση της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας τα 18 «κατειλημμένα» ιδρύματα, που, κατά πλειοψηφία, βρίσκονται στα Πριγκηπόννησα και που παρανόμως διακατέχει η τουρκική κυβέρνηση. Επίσης ζητεί να επιστραφούν στη δικαιούχο Ελληνορθόδοξη Κοινότητα της Πόλης τα πενήντα περίπου ακίνητα που βρίσκονται στη συνοικία του Γαλατά και που ακόμα βρίσκονται υπό την παράνομη κατοχή των απογόνων του καταληψία Ευθήμ Ερένερολ. Ακόμη η Οικ. Ομ. Κων. επισημαίνει ότι η τουρκική κυβέρνηση ουσιαστικά απαγορεύει την παλιννόστηση στη γενέτειρα τους νέων στην ηλικία Κωνσταντινουπολιτών, που θέλουν να επιστρέψουν και να ζήσουν στη γενέτειρα των προγόνων τους.
Επί πλέον, μετά το πολυαίμακτο και απάνθρωπο πογκρόμ του 1955, διώχθηκαν και απελάθηκαν από την Κωνσταντινούπολη 120 χιλιάδες Ρωμιών. Σημειώνεται ότι οι απελάσεις κράτησαν από το 1955 έως το 1971 και ακόμη περισσότερο, έως ότου οι Έλληνες που απέμειναν στην Πόλη να είναι σήμερα λιγότεροι από 2000. Αυτό επισημάνθηκε σε Τούρκο καθηγητή πανεπιστημίου, σε Ημερίδα της Οικ. Ομ. Κων. και του ετέθη προς σύγκριση και προς σχολιασμό το γεγονός, ότι στην Πόλη το 1922 υπήρχαν 140.000 Ελλήνων και στη Δυτική Θράκη 100.000 Μουσουλμάνων και σήμερα οι Μουσουλμάνοι έχουν γίνει 120.000 και οι Έλληνες στην Πόλη λιγότεροι από 2.000. Ο Τούρκος καθηγητής απάντησε με ωμή ειλικρίνεια, ότι η Τουρκία είναι ισχυρό κράτος και μπόρεσε να το κάνει, ενώ η Ελλάδα μπορεί να ήθελε και εκείνη να το κάνει, αλλά δεν είχε και δεν έχει την ισχύ για να το κάνει....  
Κατά τα 75 περίπου χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης και κατά παράβασή της η Τουρκία δεν αναγνωρίζει νομική προσωπικότητα στα ευαγή ιδρύματα που ανήκουν στο Πατριαρχείο. Όπως αποκάλυψε στην ημερίδα της Οικ. Ομ. Κων. ο κ. Αντώνιος Παριζιάνος σήμερα στην Πόλη υπάρχουν 65 βακούφια που ανήκουν στη μειονότητα και στα περισσότερα των οποίων «οι κάτοικοι μετριούνται στα δάκτυλα της μιας χειρός». Εκλογές και σε αυτά τα Ιδρύματα έγιναν για τελευταία φορά το 1970. Έκτοτε απαγορεύθηκαν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σωστή διαχείρισή τους. Το αίτημα είναι να επιτραπούν πάλι οι εκλογές στα βακούφια. Βέβαια τίθεται το ερώτημα, με την πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία, που κάνει τους Ρωμιούς να εξακολουθούν να εκπατρίζονται, και αν ακόμη η Γενική Διοίκηση Βακουφίων επιτρέψει τις εκλογές ποιοι θα υπάρχουν για να ψηφίσουν στα ρωμέϊκα Ιδρύματα της Πόλης;... Αυτό ακριβώς θέλει η Τουρκία. Με το να μην επιτρέπει να ενωθούν τα Ιδρύματα αυτά συρρικνώνονται από μέλη και όταν δεν μείνει κανένα,  θα περιέλθουν στο τουρκικό Δημόσιο. Τότε θα γίνει ο Νόμος που θα επιτρέπει να ενωθούν τα Ιδρύματα. Ενέργεια  πονηρή με ασφαλές, για την Τουρκία αποτέλεσμα. Στα υπό ένωση Ιδρύματα δεν θα υπάρχουν  μέλη, ούτε περιουσία, αλλά η Τουρκία θα προβάλλει την προπαγάνδα ότι προστάτευσε τα δικαιώματα της μειονότητας....
Ως προς την Ίμβρο, ιδιαίτερη πατρίδα του σημερινού Πατριάρχου, το 1923 και κατά παράβαση του άρθρου 14 της Συνθήκης της Λοζάνης απολύθηκαν τα εκλεγμένα από τους γηγενείς Έλληνες τοπικά διοικητικά στελέχη και εγκαταστάθηκαν Τούρκοι αξιωματούχοι, που ανέλαβαν όλες τις εξουσίες. Στην Τένεδο η Τουρκία απέλασε 64 Έλληνες προκρίτους, ως ανεπιθύμητους, αποκεφαλίζοντας έτσι την ηγεσία του ελληνικού νησιού. Στην Ίμβρο δεν υπήρχαν Τούρκοι έως το 1922. Τώρα είναι ελάχιστοι οι Έλληνες. Το 1923 η Τουρκία δεν επέτρεψε σε 1500 Ίμβριους, που είχαν καταφύγει στη Λήμνο και στη Θεσσαλονίκη, να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στην Ίμβρο και στην Τένεδο επί πολλά χρόνια η Τουρκία απαγόρευε την ύπαρξη ελληνικού σχολείου για τα ελληνόπαιδα που είχαν απομείνει. 
Σήμερα στην Τουρκία καταπατώνται βάναυσα όχι μόνο τα δικαιώματα των Ελλήνων, των Κούρδων και των άλλων μειονοτήτων, αλλά και των ιδίων των Τούρκων. Και όμως ο Πρόεδρος Ερντογάν έχοντας συνείδηση ή ψευδαίσθηση  ότι είναι απόγονος της ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Σουλτάνου Σουλεϊμάν μιλάει ως να είναι επικυρίαρχος της Ελλάδας. Το δυσάρεστο για την Ελλάδα είναι ότι σήμερα δεν έχουμε οι Έλληνες έναν συνεχιστή του Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη και του Καποδίστρια, για να του απαντήσει καταλλήλως.- 

ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΟΜΙΤΑΤΖΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΩΦ ΠΟΥ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΝ ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΪΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΒΑΡΔΑ, ΣΤΟ ΛΙΜΠΙΣΟΒΟ (ΑΗ-ΛΙΑΣ) ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (4-5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1904)

Από τα Απομνημονεύματα του Δεσπότη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη εκδόσεις Μπαρμπουνάκη

Ήταν γνωστό ότι ο Κωνστάντωφ μια φορά τη βδομάδα πήγαινε στο Λιμπίσοβο (ση. σημερινός Αη Λιας Καστοριάς) , στο σπίτι μιας ερωμένης του Βουλγάρας. Από το Βιντελούστι (σημ. σημερινή Δαμασκηνιά Βοΐου Κοζάνης) όπου έμενε ο Βάρδας (το Βιντελούστι είναι μια ώρα μακριά από το Λιμπίσοβο) έμαθε ακριβώς την ώρα που έφτανε ο Κωνστάντωφ. Τον ειδοποίησε ο παπά-Στέργιος του χωριού Λιμπίσοβου, που ήταν από τους κρυμμένους οπαδούς μας. Όταν ερχόταν ο κακόμοιρος στη Μητρόπολη για να μου πει τίποτα έτρεμε. Αυτός λοιπόν ειδοποίησε το Βάρδα με έμπιστο του πρόσωπο.
Αμέσως ο Βάρδας έφτασε στο Λιμπίσοβο και πολιόρκησε το σπίτι όπου βρισκόταν ο Κωνστάντωφ. Του πρότειναν να παραδοθεί. Μα αυτός δεν δέχτηκε και άρχισε να τους χτυπά από μέσα. Οι δικοί μας τότε έσπασαν την πόρτα και ανέβηκαν έξω από το δωμάτιο όπου είχαν κλειστεί οι Βούλγαροι. Μια σφαίρα όμως πέρασε την παλάμη του Νίκου Βάρδα [το σωστό: Βαγγέλη Φραγκιαδάκη] και έτσι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να βγουν. Τότε ο Καραλίβανος ανέβηκε στη στέγη του σπιτιού και άρχισε να τους χτυπά από πάνω. Αλλά και ο Κωνστάντωφ τον χτυπούσε από κάτω κι έτσι ο Καραλίβανος αναγκάστηκε να κατέβει. Τότε διατάζουν φωτιά. Μαζεύουν πετρέλαιο από όλα τα μαγαζιά και του βάζουν φωτιά. Ο Κωνστάντωφ εξακολούθησε να τους ρίχνει, μα σε λίγο οι πυροβολισμοί έπαψαν. Κάηκαν όλοι μέσα.
Οι Βούλγαροι διέδωσαν ότι ο Κωνστάντωφ είχε φύγει. Μα εγώ πληροφορήθηκα από μέσα, από το ίδιο το χωριό, με απεσταλμένο μου, ότι κάηκαν στο δείνα μέρος. Στο τζάκι δηλαδή της κουζίνας ήταν μια μεγάλη τετράγωνη πλάκα και εκεί πάνω μαγείρευαν. Όταν όμως πήγαιναν τίποτα Τούρκοι να τους πιάσουν, βγάζαν την πλάκα και από κάτω ήταν μια κρύπτη, που χωρούσε πολλούς ανθρώπους μέσα. Εκεί έμπαινε ο Κωνστάντωφ με το σώμα του, η νοικοκυρά έβαζε πάλι την πλάκα από πάνω τους, πάνω στην πλάκα στάχτη και μαγείρευε ώσπου να φύγουν οι Τούρκοι. Σε αυτή την κρύπτη είχαν καταφύγει τώρα όλοι με την ελπίδα να σωθούν. Μα κάηκαν ή μάλλον πέθαναν από ασφυξία εκεί μέσα όλοι μαζί, δηλαδή ο Κωνστάντωφ, με το σώμα του και η ερωμένη του.
Είχαν περάσει κάμποσες μέρες από την εξόντωση της συμμορίας αυτής, όταν ήρθε στη Μητρόπολη να με επισκεφτεί ο αντιστράτηγος Χουσεΐν Χουσνή πασάς, ο διάδοχος του Νεσάτ πασά, που ως γενικός διοικητής των ελληνοτουρκικών συνόρων είχε την έδρα στα Νασιλίτσα [Ανασελίτσα].
Ενώ λοιπόν τρώγαμε στο τραπέζι μου λέει γελώντας «τι έκαναν πάλι οι δικοί σου στο Λιμπίσοβο;» Του απαντώ «οι δικοί μου έκαψαν τον Κωνστάντωφ με όλο το σώμα του στο Λιμπίσοβο, πράγμα που δεν κατόρθωσε ως σήμερα ο στρατός σου κι επομένως, σκέπτομαι, πρέπει να είσαι ευχαριστημένος από αυτό που κάνουν οι δικοί μου, αφού τους θέλεις δικούς μου». Τότε μου λέει «δυστυχώς ο Κωνστάντωφ έφυγε και δεν μπόρεσαν να τον κάψουν, έφυγε από το χωριό». Του λέω και εγώ «σε γελούν οι Βούλγαροι πασά μου». «Πώς» μου λέει «αφού έστειλα στρατό και τα βρήκαν όλα καμένα, μα κανένα σκελετό, θα πει λοιπόν πως έφυγαν». Τότε τον πληροφόρησα ότι ο Κωνστάντωφ με το σώμα του βρίσκεται στο τάδε μέρος κάτω από την πλάκα και του πρόσθεσα «στείλε στρατό αν θέλεις, για να δεις ότι οι Βούλγαροι σε γελούν». Εγώ το είχα μάθει από τον παπα-Στέργιο του Λιμπίσοβου, που από φόβο έκανε το Βούλγαρο, μα ήταν πολύ πατριώτης και πάντοτε με άνθρωπό του με ειδοποιούσε κρυφά για τις κινήσεις των Βουλγάρων. Ο Χουσεΐν πραγματικά έστειλε στρατό και πήγαν και τους βρήκαν όλους εκεί τούμπανο. Είχαν σκάσει από το καπνό.

από εφημερίδες της εποχής:

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΠΙΣΟΒΟ 
Τρίκαλα 15 Δεκεμβρίου.
Αγωγιάτες που ήρθαν σήμερα από τη Μακεδονία, λένε ότι ο έλληνας οπλαρχηγός Βάρδας πολιόρκησε στο χωριό Λεμπτίτσοβο [: Λιμπίσοβο] τη συμμορία του βούλγαρου λήσταρχου Κωνστάτσεφ [: Κωνστάντωφ] και μετά από σφοδρή μάχη την εξόντωσε. Σκοτώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της συμμορίας και ο ίδιος ο Κωνστάτσεφ. Επίσης σκοτώθηκαν και μερικοί σχισματικοί χωρικοί που βοήθησαν τη βουλγαρική συμμορία.
ΣΚΡΙΠ
ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
Λάρισα 15 Δεκεμβρίου.
Σημερινές πληροφορίες από τη Θεσσαλονίκη αναγγέλουν ότι οι οπλαρχηγοί των μακεδονικών σωμάτων Καραλίβανος και Βισβίκης, αφού πληροφορήθηκαν ότι η βουλγαρική συμμορία του Κωνστάντωφ βρισκόταν σε ένα σπίτι στο χωριό Λεμπίτσοβο [: Λιμπίσοβο], πήγαν εκεί και αφού πολιόρκησαν το σπίτι, διέταξαν τους Βούλγαρους να παραδοθούν. Ο Κωνστάντωφ αρνήθηκε, πυροβόλησε μάλιστα κατά των μακεδονικών σωμάτων. Γι’ αυτό οι Μακεδόνες αναγκάστηκαν να βάλουν φωτιά και να κάψουν το σπίτι. Στα ερείπια του καμένου σπιτιού βρέθηκαν οκτώ όπλα μάνλιχερ. Οι Βούλγαροι που κρύβονταν στο σπίτι κατόρθωσαν να διαφύγουν, εκτός από δύο οι οποίοι συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τους αρχηγούς των μακεδονικών σωμάτων.
φωτο: Ι.Μ. Αγ. Αθανασίου Ζηκοβίστης


ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ

“Ο καπετάν Βάρδας, επικεφαλής πολυάριθμου ανταρτικού σώματος, αφού υπό δριμύτατον ψύχος πέρασε με το σώμα του τα ελληνοτουρκικά σύνορα και εν συνεχεία τον ορμητικό Αλιάκμονα  ποταμό, προχώρησε προς την Καστοριά. Ενώ όμως βρισκόταν στη Λόσνιτσα (ν.ον. Γέρμας) Καστοριάς, ειδοποιήθηκε από τον Μητροπολίτη της Γερμανό Καραβαγγέλη να αλλάξει πορεία και να μεταβεί στο Βιντελούστι (ν.ον. Δαμασκηνιά) , απ΄ όπου εξορμώντας να εξοντώσει τον επικίνδυνο αρχικομιτατζή Κωστάντοφ, από τον οποίο δεινοπαθούσαν οι Καστανοχωρίτες. Πράγματι, ο καπετάν Βάρδας και οι άνδρες του στις 2-12-1904 έφτασαν στο Βιντελούστι, όπου μετά από δυο μέρες έλαβε γράμμα από τον εφημέριοΛιμπισόβου (ν.ον. Αη-Λιας, Άγιος Ηλίας Καστοριάς)παπα- Στέργιο Κυράδη, σταλμένο με τον συγχωριανό του Αθανάσιο Μπορόζη, με το οποίο τον πληροφορούσε ότι ο Κωστάντοφ βρίσκεται στο χωριό του και τον παρακαλούσε να σπεύσει με τα παλληκάρια του να τον εξοντώσει.
Αμέσως ο Βάρδας ανέθεσε τη σοβαρή όσο και επικίνδυνη αυτή επιχείρηση σε μια ομάδα επίλεκτων ανδρών του με επικεφαλής τους Γ.Δικώνυμο- Μακρή και Ευάγγελο Φραγκιαδάκη ή Γαλιανό , οι οποίοι αφού έλαβαν τις αναγκαίες οδηγίες έχοντας μαζί τους τον Αθανάσιο Μπορόζη , μετέβισαν με κάθε μυστικότητα και προφύλαξη στο Λιμπίσοβο, περικυκλώνοντας το σπίτι στο οποίο βρισκόταν ο Κωστάντωφ και τον κάλεσαν να παραδωθεί. Εκείνος όμως και οι συνοδοί του απάντησαν με πυκνά πυρά, από τα οποία τραυματίστηκε στην παλάμη του αριστερού χεριού του ο Κρητικός Ευάγγελος Γαλιανός ή Φραγκιαδάκης.
Τούτου οι άνδρες του καπετάν Βάρδα έβαλαν φωτιά στο σπίτι, το οποίο σε λίγα λεπτά έγινε παρανάλωμα του πυρός.
Ο Κωστάντωφ για να σωθεί κατέφυγε τελικά στην κρυψώνα που είχε κατασκευάσει κάτω από το τζάκι της κουζίνας. Και εκεί όμως δεν κατόρθωσε να σωθεί. Τον βρήκαν μετά από μερικές μέρες τυμπανιαίο. Είχε πεθάνει από ασφυξία.
Κατά τα μεσάνυχτα (της 4η2 προς 5η Δεκεμβρίου) οι άνδρες του καπετάν Βάρδα περιχαρείς επέστρεψαν στο Βιντελούστι. Είχαν σημειώσει την πρώτη μεγάλη επιτυχία.
Οι Βούλγαροι, μένεα πνέοντες κατά των Λιμπισοβιτών, που είχαν διευκολύνει αφάνταστα τους άνδρες του καπετάν Βάρδα στην τολμηρή, όσο και επικίνδυνη, εκείνη νυχτερινή επιχείρηση, μετά από λίγο καιρόκατακρεούργησαν τον Αθανάσιο Μπορόζη και τον συγγενή του Γ. Φωτιάδη. Και επειδή δεν κατόρθωσαν να ανακαλύψουν τον παπα- Στέργιο Κυράδη που είχε στείλει το γράμμα στον Βάρδα, πυρπόλησαν την πλησιόχωρη Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Ζηκοβίστης, που πολλές φορές χρησίμευσε ως καταφύγιο και ορμητήριο ανταρτικών σωμάτων. Τη βέβηλη και αποτρόπαια αυτή πράξη κατήγγειλε αμέσως με αναφορά του ο Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης στον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄.
Η εξόντωση του αδίστακτου βοεβόδα Κωστάντωφ ήταν η πρώτη επιτυχία του καπετάν Βάρδα. Σημάδεψε τη ζωή του και σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας περιόδου του Μακεδονικού Αγώνα, πολυαίμακτης αλλά ιδιαίτερα ηρωικής (1904-1908), και για αυτόν ασφαλώς τον λόγο , όταν σε μεγάλη ηλικία ένας ξένος δημοσιογράφος τον ρώτησε μεταξύ των άλλων ποιο γεγονός του Μακεδονικού Αγώνα σημάδεψε τη ζωή του και το θυμάται ακόμα, ο καπετάν Βάρδας χωρίς καθόλου να πιέσει την μνήμη του , αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια πώς το σώμα του , εξορμώντας από το Βιντελούστι τη νύχτα της 4ης προς 5η Δεκεμβρίου 1904, κατόρθωσε να εξοντώσει τον διαβόητο αρχικομιτατζή Κωστάντωφ, που είχε καταστεί φόβος και τρόμος όλων των Καστανοχωριτών.

Κείμενο: Αλέξανδρος Μπακαΐμης, Επίτιμος Καθηγητής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης
Από το φυλλάδιο της Γιορτής προς τιμήν των Μακεδονομάχων, στην Δαμασκηνιά Βοΐου Κοζάνης, στις 26 Μαΐου 2013

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.